خاطرات یک نمایشگاهی | شماره ده

هیچ بازدیدکننده‌ای را از روی ظاهر قضاوت نکنید

یکی از چیزهایی که نمایشگاه بارها به من ثابت کرده این است که آدم‌ها همیشه آن چیزی نیستند که در نگاه اول فکر می‌کنیم.

چند سال پیش در یکی از نمایشگاه‌ها، به‌عنوان غرفه‌دار کنار یکی از برندهایی که مشاورش بودم حضور داشتم.

یک نفر خیلی ساده وارد غرفه شد.

نه لباس رسمی خاصی داشت.
نه کیف مدیریتی دستش بود.
نه از آن افرادی بود که وقتی وارد می‌شوند همه فکر کنند یک مشتری بزرگ آمده.

چند دقیقه داخل غرفه چرخید.

یکی از نیروها خیلی معمولی جوابش را داد و خیلی زود رفت سراغ چند نفر دیگر که ظاهر رسمی‌تری داشتند.

آن بازدیدکننده هم بعد از چند دقیقه از غرفه خارج شد.

چند ساعت بعد دوباره همان فرد را در سالن دیدم.

این بار داخل غرفه یکی دیگر از مشتریانم که از دوستانم هم بود، نشسته بود و چند نفر از مدیران مجموعه، دور میز در حال صحبت با او بودند.

بعداً متوجه شدیم که او مسئول خرید یکی از مجموعه‌های بزرگ بوده است.

از آنجایی که با خیلی از مشتریانی که در بحث غرفه و نمایشگاه با آن‌ها همکاری می‌کنیم ارتباط راحتی دارم و می‌دانند که همیشه دنبال یاد گرفتن از اتفاقات نمایشگاه هستم، از دوستم خواستم اگر فرصت شد از او بپرسد چرا از غرفه قبلی زود خارج شده؛ همان غرفه‌ای که ما داخلش بودیم.

جوابی که داد جالب بود:

«اول رفتم غرفه آن‌ها، ولی احساس کردم خیلی تمایل به صحبت ندارند.»

این اتفاق را در نمایشگاه‌های مختلف زیاد دیده‌ام.

گاهی یک نفر با ظاهر خیلی ساده، تصمیم‌گیرنده اصلی است.

گاهی کسی که فقط چند سؤال کوتاه می‌پرسد، پشت همان سؤال‌ها یک پروژه بزرگ دارد.

از آن طرف، کسی که خیلی رسمی و جدی وارد می‌شود، شاید فقط برای بررسی آمده باشد.

بعد از سال‌ها حضور در نمایشگاه‌ها به این نتیجه رسیدم که نمایشگاه جای قضاوت سریع آدم‌ها نیست.

ممکن است بازدیدکننده‌ای که در نگاه اول برایتان چندان مهم به نظر نمی‌رسد، دقیقاً همان کسی باشد که می‌تواند یک قرارداد بزرگ، یک همکاری جدید یا یک فرصت ارزشمند برای کسب‌وکارتان ایجاد کند.

گاهی فقط چند دقیقه توجه واقعی، یک سؤال درست و کمی حوصله برای شنیدن حرف‌های یک بازدیدکننده، می‌تواند مسیری بسازد که اصلاً انتظارش را ندارید.

در نمایشگاه، فرصت‌ها همیشه با ظاهر فرصت وارد غرفه نمی‌شوند.

پس به جای اینکه بازدیدکننده‌ها را از روی لباس، ظاهر، نحوه صحبت کردن یا حتی اولین سؤالشان قضاوت کنیم، بهتر است به همه آن‌ها با احترام و توجه پاسخ بدهیم.

چون ما نمی‌دانیم چه کسی روبه‌روی ما ایستاده و چه تصمیمی در دست دارد.

یک درس مهم از این خاطره

در نمایشگاه، هر بازدیدکننده یک فرصت بالقوه است؛ اما فقط زمانی می‌توانیم این فرصت را ببینیم که قبل از قضاوت، گوش کنیم، سؤال بپرسیم و فرصت گفت‌وگو بدهیم.

نمایشگاه فقط محل نمایش محصول نیست؛
محل ملاقات با آدم‌هایی است که ممکن است مسیر کسب‌وکار ما را تغییر دهند.

قبل از شناختن آدم‌ها، درباره ارزش آن‌ها قضاوت نکنید.

کسب‌وکارتون کوک باشه و
تنتون ساز
برند باشید.